اکثر ادیان و مکاتب فلسفى و حتّى سیاسى، آینده را بهتر از گذشته تفسیر مى‏کنند و به همین دلیل چه مکاتب الهى و چه مکاتب غیرالهى در جهت بهتر کردن آینده در حال تلاش مى‏باشند. اصولاً طرح مسأله مدینه فاضله در فلسفه افلاطون در دوران قبل از میلاد و قبل از اسلام یک طرح پیشرفته‏ى فلسفى است. البته ممکن است بعضى از خصوصیاتش به تعبیر بعضى از جامعه شناسان امروزى خیالى باشد، اما اینکه بشریت بر مبناى چهار اصلى اداره مى‏شود که افلاطون با عناوین «عدالت، عفّت، حکمت و شجاعت» براى مدینه فاضله مطرح مى‏کند، خود یک آینده نگرى مثبت مى‏باشد. در این چهار اصل «حکمت در کنار عفّت و شجاعت در کنار عدالت قرار مى‏گیرد. چرا امروز دنیا به تعبیر فلاسفه قدیم مى‏لنگد؟ زیرا شامل یک دو اصل از این اصول نمى‏باشد و اگر دنیا در شرایطى باشد که اطلاق دوران جاهلیت بر آن صادق باشد، هیچ یک از این اصول را دارا نیست.

همچنین جامعه‏اى مى‏تواند رهبریت دیگر جوامع را دارا باشد که در آن جامعه این چهار اصل پیاده شود.

این فکر که اجمالى از آن گذشت مورد تأیید مکاتب بشرى است. حتّى در مکاتب الحادى و مادّى که در رأس آنها مارکسیسم قرار دارد نیز آینده را بهتر از گذشته مى‏بینند. لیکن تحت عناوین مختلف مثل تشکیل یک مالکیت واحد و یا دولت مالکى و...