پاسخ: اگر بگوییم که دعاى ما مى‏تواند مفید فایده و اثرى براى امام زمان‏علیه السلام باشد، این مطلب به هیچ وجه نیاز ایشان را به دعاهاى ما ثابت نمى‏کند. خداى متعال مى‏تواند همه‏ى آثار و نتایج دعاهاى ما را بدون آن‏که دعاى ما را واسطه‏ى تحقق آنها قرار دهد، براى اماممان حاصل فرماید. بنابراین اگر بنا بر حکمت و مصلحتى بخواهد دعاهاى ما را مقدمه و زمینه‏ى آنها قرار دهد، این امر نیاز امام‏علیه السلام را به ما نمى‏رساند.

 به تعبیر دیگر مى‏توانیم بگوییم: امام عصرعلیه السلام براى رسیدن به کمالات خود نیازمند خدا هستند نه ما و خداوند مى‏تواند از راه‏هاى مختلفى حجت خود را به کمال برساند.

 یکى از این راه‏ها این است که دعا و درخواست امثال ما را مقدمه و زمینه‏ى اعطاى آن کمال به امام قرار دهد و اگر چنین کند، حضرت محتاج ما نمى‏شوند. احتیاج وقتى است که فردى بدون کمک «محتاج الیه» (کسى که نیاز به او هست) به کمالى نائل نشود، اما در این‏جا چنین چیزى اتفاق نمى‏افتد. ما نمى‏توانیم ادعا کنیم که اگر دعاى ما نباشد، امام‏علیه السلام به فلان کمال نائل نمى‏شوند، چه بسا خداوند - در فرض دعا نکردن ما - همان کمال یا بالاترش رابه بهانه دیگرى به امام‏علیه السلام اعطا فرماید. در واقع دعاهاى ما بهانه‏اى است که خداوند از طریق آن حجت حى خویش را به مراتب بالاترین از کمالات مى‏رساند. وجود این بهانه عمدتاً براى خودمان مفید است، هر چند که به لفظ و فضل الهى زمینه ساز عنایت بیشتر پروردگار به امام زمان‏علیه السلام هم مى‏شود.

 مفید بودن دعاهاى ما براى امام زمان‏علیه السلام منافاتى با واسطه بودن حضرت در همه‏ى فیوضات الهى براى ما ندارد. ما بنا بر ادله متعدد نقلى - اعم از کتاب و سنت - معتقدیم که همه کمالات براى ما به واسطه‏ى حضرت بقیة اللَّه ارواحنا فداه حاصل مى‏گردد.(72)