شیخ صدوق به سند خود در حدیثى نقل مى‏کند که امام حسن مجتبى‏علیه السلام بعد از مصالحه با معاویه و اعتراض برخى به آن حضرت در این جهت فرمود:

«واى بر شما! نمى‏دانید که من چه کردم؟ به خدا سوگند آن‏چه را من انجام دادم براى شیعیانم از آن‏چه خورشید بر او طلوع و غروب کرده بهتر است. آیا نمى‏دانید که من امام شما هستم که اطاعتم بر شما واجب است؟ آیا من یکى از دو آقاى اهل بهشت به تصریح رسول خداصلى الله علیه وآله وسلم نیستم؟ گفتند: آرى. فرمود: آیا نمى‏دانید خضرعلیه السلام هنگامى که کشتى را سوراخ و دیوار را بر پا و غلام را کشت، مورد غضب موسى‏بن عمران قرار گرفت. به جهت آن‏که حکمت آن را نمى‏دانست؟ ولى این امر نزد خداوند متعال مطابق حکمت و صواب بود. آیا نمى‏دانید که هر یک از ما بر گردن خود بیعت طاغوت زمان خود را داریم، جز قائمى که عیسى‏بن مریم‏علیه السلام پشت سر او نماز مى‏گزارد. خداوند عزّوجلّ ولادت او را مخفى خواهد نمود، و شخصش را غایب خواهد کرد تا آن‏که بر گردن او از جانب هیچ کس هنگام خروج بیعت نباشد. او نهمین از اولاد برادرم حسین و فرزند بهترین زنان است. خداوند عمر او را در غیبتش طولانى خواهد گرداند. آن‏گاه او را به قدرت خود در صورت جوانى کمتر از چهل سال ظاهر خواهد نمود، تا دانسته شود که خداوند بر هر کارى قدرتمند است.»