دقّت و مرور بر احادیث فراوان رجعت ما را به نکاتى رهنمون مى‏شود که در این‏جا به برخى از آنها اشاره مى‏کنیم:

1) رجعت، تحقّق بخش قسمتى از آرمان انبیا و امامان است که در حیات اولیه خود به آن نرسیدند و آن، حضور در جامعه‏اى است که در آن نشر توحید در گستره زمین و صلاح و عدل جهانى است.(18)

2) افراد بشر و امّت‏هاى گذشته به‏ویژه مؤمنان به آرزوى دیرینه و فطرى خود که جامعه عدل و صلاح و تقوى و دانش بود، نرسیده‏اند و براى رسیدن به این آرزوها خداوند آنها را به دنیا برمى‏گرداند.(19)

3) چشم به راهان ظهور و حکومت مولایشان حضرت مهدى‏^{علیه السلام} هم چنان در انتظار زندگى کردند و با حالتِ انتظار از این جهان دیده فرو بستند و در دعاى عهد هر صبح زمزمه کردند که:

«اللهمّ ان حال بینى و بینه الموت الذى جعلته على عبادک حتماً مقضیاً فاخرجنى من قبرى...»

(خدایا، اگر میان من و او، مرگ، آن سرنوشت حتمى بندگانت، فاصله شد، مرا از قبر بیرون آر.)

اینها نیز با همه اخلاص در دعا به خواست خود نرسیدند و خداى براى استجابت دعایشان آن‏ها را بازمى‏گرداند.

4) خداوند براى اتمام حجّت و محاکمه کافران و منافقان و ستمگران به انبیا و ستمگران به اهل بیت‏^{علیهم السلام} آن کافران و منافقان را هم بازمى‏گرداند.

5) در زنده کردن مردگان براى مردم اثبات و ارائه قدرت الهى.(20)