یکى دیگر از جلوه‏هاى پیوند کعبه و حجّ با ولایت، ظهور آن حضرت‏^{علیه السلام} در کنار خانه‏ى خدا است. در برخى از روایات، «یوم الحج الاکبر» در آیه‏ى شریف «و أذان من اللَّه و رسوله الى الناس یوم الحج الاکبر» تأویل به روز ظهور شده است.

امام صادق‏^{علیه السلام} مى‏فرماید:

انّ القائم اذا خرج، دخل المسجد الحرام فیستقبل الکعبة و یجعل ظهره الى المقام ثُمّ یصلّى رکعتین ثمّ یقوم، فیقول: «یا ایها الناس! أنا أولى الناس بآدم... یا أیها الناس! أنا أولى الناس بمحمّد.

چون مهدى ظهور کند، به مسجد الحرام رود. رو به کعبه و پشت به مقام ابراهیم بایستد و دو رکعت نماز گزارد. آن‏گاه صلا دهد: «اى مردمان! منم یادگار آدم، یادگار ابراهیم، یادگار اسماعیل، یادگار محمّد.».

در روایت دیگرى، امام محمّد باقر^{علیه السلام} مى‏فرماید:

«و القائم یومئذ بمکة عند الکعبة مستجیراً بها یقول: «فمن حاجّنى فى آدم فأنا أولى الناس بابراهیم، و من حاجّنى فى نوح، فأنا أولى الناس بنوح، و من حاجّنى فى ابراهیم فأنا أولى الناس بابراهیم، و من حاجّنى فى محمّد فأنا أولى الناس بمحمّد...

قائم، در آن روز، در مکه است و در خانه‏ى کعبه به مردم مى‏گوید: «آن‏کس که از آدم سخن گوید، من وارث آدم هستم، و آن‏کس که از نوح سخن گوید، من وارث نوح هستم، و آن‏کس که از ابراهیم سخن گوید من وارث ابراهیم هستم، و آن‏کس که از محمّد سخن گوید، من وارث محمّدم.

سپس یارانش را فرامى‏خواند و آنان مانند پروانه گرد شمع وجودش جمع مى‏شوند. امام صادق‏^{علیه السلام} در این خصوص مى‏فرماید:

یقف بین الرکن و المقام فیصرخ صرخة فیقول: «یا معاشر نقبائى و أهل خاصّتى و من ادّخرهم اللَّهُ لنصرتى قبل ظهورى على وجه الأرض! ائتونى طائعین...»

در میان رکن و مقام مى‏ایستد. آن‏گاه بانگ برمى‏آورد: «اى فرماندهان من! اى نزدیکان من! اى کسانى که خداوند پیش از ظهور من، آنان را براى یارى من روى زمین ذخیره کرده است! به‏سوى من بشتابید و به فرمان من گردن نهید...»

در این لحظه، آنان بانگ امام را مى‏شنوند و به‏سوى او مى‏شتابند.

آن‏گاه نوبت بیعت فرامى‏رسد و حجرالاسود شاهد این ماجرا است و شهادت مى‏دهد. امام صادق‏^{علیه السلام} در این رابطه مى‏فرماید:

«... و الى ذالک المقام یسند القائم ظهره و الحجة و الدلیل على القائم، و هو الشاهد لمن وافا فى ذالک المکان و الشاهد على من ادّى الیه المیثاق و العهد الذى أخذ اللَّه عزوجل على العبد.»

«حجرالاسود، تکیه گاه و دلیل و حجّت براى حضرت مهدى‏^{علیه السلام} است. به هنگام بیعت مردم با حضرت، شاهد بر وفاى به عهد و میثاقى است که خداوند از بندگان در عالم ذر گرفته است.»

از «مکان ظهور»، «سخنان حضرت به هنگام ظهور»، «جمع شدن یاران»، «شهادت حجرالاسود»،... پیوند عمیق حج و ولایت رخ مى‏گشاید، امّا سؤال مهم این است که «به راستى چرا کعبه؟»

از این که پیامبر در این سرزمین مبعوث شد و وارثش امام حسین‏^{علیه السلام} براى زنده ماندن دین جدّش، از مکه شروع کرد و فرزندش، سالار ساجدان، پیام رسان کربلا، در معرّفى خود «انا ابن‏مکة و منى، أنا ابن‏زمزم و صفا» فرمود، نقش و جایگاه استراتژى آن روشن مى‏شود. امروز، جهان غیر اسلام، کعبه را به عنوان مرکز اسلامى مى‏شناسد و حتّى براى مسلمانان نیز نقش محورى دارد. این نقطه، تنها جایگاهى است که همه‏ى فرقه‏ها و نحله‏هاى اسلامى، گرد آن جمع مى‏شوند. به حقیقت باید گفت، تنها عامل قوام و قیام مردم و زنده ماندن دین و مسلمانان و مقاومت آنان در برابر کفر، «کعبه» است.

خداوند تبارک و تعالى مى‏فرمایند:

«جعل اللَّه الکعبة البیت الحرام قیاماً للناس»

خداوند کعبه - بیت الحرام - را وسیله‏اى براى استوارى و سامان بخشیدن به کار مردم قرار داده است.

امام صادق‏^{علیه السلام} در این باره مى‏فرمایند:

«و لا یزال الدین قائماً ما قامت الکعبة»

تا زمانى که کعبه پابرجا است، دین اسلام نیز پابرجا است.(49)