«وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُون‏»

«به راستی که ما پس از نوشتن در ذکر ( تمام کتب آسمانی یا تورات) در زبور نیز نگاشتیم که البته بندگان صالح من زمین را به ارث خواهند برد.»

انبیاء:105

«علی بن ابراهیم :فی تَفسیرِهِ المَنسُوبِ اِلَی الصّادِقِ عَلَیهِ السّلامُ فی مَعنی الآیةِ قالَ: الکُتُبُ کُلُّها ذِکرُ (اللهِ) ،«أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُون»

قالَ: القائِمُ عَلَیهِ السَّلامُ وَ اَصحابُهُ.»

«علی بن ابراهیم در تفسیرش که به امام صادق علیه السلام منسوب است در معنی این آیه گوید: فرموده اند : تمام کتابها(ی آسمانی)

ذکر(خداوند) است، (و منظور از) «البته بندگان صالح من زمین را به ارث خواهند برد.» حضرت قائم علیه السلام و اصحاب اویند.»

تفسیر قمی ، ج2 ، ص77

   «فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا إِذا هُمْ مِنْها يَرْكُضُونَ »

   «و همين كه عذاب ما را احساس كردند، از آن گریزان شدند»

انبیاء:12

« محمد بن عباس گوید: علی بن عبدالله اسد ، از ابراهیم بن محمد ثقفی از اسماعیل بن بشار ، از علی بن جعفر حضرمی ، از جابر حدیثمان داد که

 گفت : از حضرت امام ابو جعفر باقر علیه السلام راجع به (تأویل) قول خدای عزوجل: «و همين كه عذاب ما را احساس كردند، از آن گریزان شدند»

 سوال نمودم ، امام فرمودند: این به هنگام قیام قائم علیه السلام است .»

تأویل الایات الظاهره:ص 326

  «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى‏»

 «بزودى خواهيد دانست چه كسى براه راست است و هدايت يافته.»       

             طه:135

 در كنز جامع الفوائد آمده است : عیسی بن داود از موسى بن جعفر عليه السّلام نقل می کند که فرمودند: از پدرم  در باره آيه «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى‏»

 ( بزودى خواهيد دانست چه كسى براه راست است و هدايت يافته.) پرسیدم ، فرمودند:  صراطِ سَوى ، قائم آل محمّد است و هدایت، هر آن كسى است كه  به اطاعت از او راه پيدا كند.

 و شبيه اين آيه در قرآن،  آيه­ی «وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى‏» است که  يعنى به سوی ولايت ما هدايت شود. 

بخش امامت-ترجمه جلد هفتم بحار الانوار، ج‏2، ص: 127

«وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‏ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْما»

«ما با آدم از قبل پيمان بستيم ولى او فراموش كرد و او را داراى عزمى جزم نيافتيم.»

طه:115

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ دَاوُدَ الْعِجْلِيِّ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ حُمْرَانَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ :«إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى حَيْثُ خَلَقَ الْخَلْقَ خَلَقَ مَاءً عَذْباً وَ مَاءً مَالِحاً أُجَاجاً فَامْتَزَجَ الْمَاءَانِ فَأَخَذَ طِيناً مِنْ أَدِيمِ الْأَرْضِ فَعَرَكَهُ عَرْكاً شَدِيداً فَقَالَ لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ وَ هُمْ كَالذَّرِّ يَدِبُّونَ إِلَى الْجَنَّةِ بِسَلَامٍ وَ قَالَ لِأَصْحَابِ الشِّمَالِ إِلَى النَّارِ وَ لَا أُبَالِي ثُمَّ قَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‏ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ ثُمَّ أَخَذَ الْمِيثَاقَ عَلَى النَّبِيِّينَ فَقَالَ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ وَ أَنَّ هَذَا مُحَمَّدٌ رَسُولِي وَ أَنَّ هَذَا عَلِيٌّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ قالُوا بَلى‏ فَثَبَتَتْ لَهُمُ النُّبُوَّةُ وَ أَخَذَ الْمِيثَاقَ عَلَى أُولِي الْعَزْمِ أَنَّنِي رَبُّكُمْ وَ مُحَمَّدٌ رَسُولِي وَ عَلِيٌّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ أَوْصِيَاؤُهُ مِنْ بَعْدِهِ وُلَاةُ أَمْرِي وَ خُزَّانُ عِلْمِي ع وَ أَنَّ الْمَهْدِيَّ أَنْتَصِرُ بِهِ لِدِينِي وَ أُظْهِرُ بِهِ دَوْلَتِي وَ أَنْتَقِمُ بِهِ مِنْ أَعْدَائِي وَ أُعْبَدُ بِهِ طَوْعاً وَ كَرْهاً قَالُوا أَقْرَرْنَا يَا رَبِّ وَ شَهِدْنَا وَ لَمْ يَجْحَدْ آدَمُ وَ لَمْ يُقِرَّ فَثَبَتَتِ الْعَزِيمَةُ لِهَؤُلَاءِ الْخَمْسَةِ فِي الْمَهْدِيِّ وَ لَمْ يَكُنْ لآِدَمَ عَزْمٌ عَلَى الْإِقْرَارِ بِهِ وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ-  «وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‏ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً»

عمران از حضرت باقر عليه السّلام نقل كرد كه فرمود وقتى خداوند خلق را آفريد آب گوارا و آب شور تندى اين دو آب را مخلوط كرد خاكى از روى زمين گرفت آن را سخت ماليد و مخلوط كرد و باصحاب يمين گفت بدويد بطرف بهشت با سلام و باصحاب شمال فرمود بدويد بجانب جهنم مرا باكى نيست بعد فرمود مگر پروردگار شما نيستم؟ گفتند چرا ما گواهى ميدهيم بر اينكه‏ بگوئيد روز قيامت ما از اين غافل بوديم.فرمود سپس پيمان از پيامبران گرفت فرمود أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ سپس فرمود و اينكه محمّد رسول خدا است و على امير المؤمنين است گفتند چرا نبوت براى آنها ثابت شد و از انبياى اولو العزم پيمان گرفت كه من پروردگار شمايم و محمّد رسول اللَّه و على امير المؤمنين و اوصياى پس از او فرمانروايان و گنجينه علم منند و مهدى ناصر دين من و بوسيله او اظهار دينم را ميكنم و با او از دشمنانم انتقام ميگيرم و پرستش ميشوم خواه ناخواه.

گفتند اقرار داريم و گواهيم اما آدم نه انكار كرد و نه اقرار، منصب اولوالعزم باين پنج نفر اختصاص يافت درباره مهدى آدم را عزمى بر اقرار باو نبود و اين آيه اشاره بهمان است «وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‏ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً»پيمان بستيم با آدم قبل از اين ترك كرد و براى او عزمى نيافتيم.

کافی،ج2،ص9