مرحله اوّل: یارى امام عصر^{علیه السلام} به قلب است:

براى اوّلین مرحله یارى قلبى حضرتش:

1 - باید در جهتِ حصول معرفت بیشتر امام‏^{علیه السلام} کوشش نمود. این عملِ قلب مقدّمه و اساس مراتب بعدى یارى امام‏^{علیه السلام} مى‏شود، همان طور که شکر قلبى، روحِ همه مراحل شکر است. معرفتِ صحیح امام‏^{علیه السلام} عصاره و نتیجه شناخت دین است. هر قدر انسان در مسیر دین‏شناسى قدمهاى صحیح و خالص‏ترى بردارد، به همان اندازه به امام شناسىِ عمیق‏تر و کامل‏ترى نائل مى‏شود. از این رو، یکى از وظایف یاران امام‏^{علیه السلام} که شناخت خود از دین را عمیق‏تر، دقیق‏تر و کامل‏تر کنند. در روایات آمده است که یاران امام عصر^{علیه السلام} در زمان ظهور دین را به‏خوبى مى‏شناسند، و اهل بصیرت در دین هستند. حضرت امیرالمؤمنین على‏^{علیه السلام} در توصیف یاران معدود امام زمان‏^{علیه السلام} درزمان غیبت فرموده‏اند:

«دیدگانشان با آیات نائل شده قرآن، جلا داده مى‏شود و تفسیر قرآن در گوش‏هاى جانشان مى‏نشیند و جام حکمت صبح و شام به کامشان ریخته مى‏شود.»

2 - کسى که مى‏خواهد امام زمان‏^{علیه السلام} را یارى کند، باید توجه داشته باشد که قلب انسان در اثر انجام معاصى، آلوده و تباه مى‏گردد. همان طور که جسم انسان به بیمارى و فساد مبتلا مى‏شود، روح او نیز ممکن است بیمار شود و آن‏چه قلب (یا روح) را بیمار مى‏کند، باید مورد توجّه دقیق قرار بگیرد. دلبستگى به شهوات، قلب انسان را از یاد خداوند محجوب مى‏سازد و همین امر قلب را به تباهى و فساد مى‏کشاند. یاران امام عصر^{علیه السلام} هشدار خداوند را به یاران حضرت داوود^{علیه السلام} سرلوحه عمل خود قرار مى‏دهند و از امیال نفسانى فرار مى‏کنند.

3 - یکى دیگر از مصادیق نصرت امام عصر^{علیه السلام} با قلب، محبّت ورزیدن به ایشان است. کسى که  کسی که معرفت آن حضرت در اعماق قلبش رسوخ کرده، به‏طور طبیعى محبّتش نسبت به ایشان زیاد مى‏گردد. او با حفظ این محبّت، از طریق التزام به آثار و لوازم آن، مى‏تواند امام زمانش را یارى کند. قلبى که لبریز از محبت امام زمان‏^{علیه السلام} است، همه حالاتش براساس این محبّت قلبى شکل مى‏گیرد و اعمال او نیز متناسب با میزان محبّت قلبى‏اش، روح و ارزش پیدا مى‏کند. بنابراین، محبّت ورزیدن به امام‏^{علیه السلام}، نه تنها خود درجه بالایى از یارى قلبى ایشان است بلکه مراتب بعدى یارى آن حضرت را شکل بخشیده و ارزشمند مى‏سازد.

مرحله دوّم: یارى کردن امام زمان‏^{علیه السلام} با زبان است:

در مقام یارىِ امام عصر^{علیه السلام} به زبان، تهذیب (پاکیزه کردن) زبان بر هر عمل دیگرى مقدّم است، به طورى که حتّى تهذیب قلبى هم بدون آن امکان‏پذیر نمى‏باشد. از پیامبر اکرم‏^{صلى الله علیه وآله وسلم} نقل شده که فرمودند:

«ایمان هیچ بنده‏اى درست نمى‏شود مگر آن‏که قلب او درست باشد و قلب او درست نمى‏شود مگر آن‏که زبانش درست شود.»

تحقّق همه آن‏چه در مورد سلامت قلب بیان شد، منوط به سلامت زبان از انحرافات مى‏باشد. بطورى که تا زبان از لغزش‏ها و آفاتش حفظ نشود، قلب هم از تباهى و فساد سالم نمى‏ماند.

با این ترتیب، اولین مرحله یارى حضرت به زبان، تهذیب آن از انواع آفات و گناهان است. اگر انسان با چنین نیتى زبان خود را حفظ و کنترل کند، هم قلبش را از تباهى نجات داده و هم اعضاء و جوارح خود را از انحراف مراقبت نموده و هم در تمام این کارها پاداش یارى کردنِ امامش را برده است.

از طرفى تبلیغ دین به زبان، نشر فضائل ائمه‏^{علیهم السلام} با زبان و قلم، معرّفى امام عصر^{علیه السلام} به دیگران و به‏طور کلى بیان اعتقادات و احکام دینى، هر کدام به نحوى یارى کردن امام زمان‏^{علیه السلام} محسوب مى‏شود. انسان مى‏تواند همه این وظایف را به قصد و نیتِ یارى رساندن به حضرت انجام دهد.

مرحله سوم: یارى عملىِ امام زمان‏^{علیه السلام} است:

هرکس در هر موقعیتى باید براى یارى امامش بکوشد، و با عمل خود در حفظ و نگهدارى و اداء حقوق این نعمت بزرگ تلاش کند و از همه امکانات و توانایى‏هاى خود در این زمینه بهره گیرد. تا از این طریق به وظیفه نصرت به «ید» - که بالاترین درجه یارى اهل بیت‏^{علیهم السلام} است - نائل شود و مشمول دعاهاى خیر امام عصر^{علیه السلام} قرار گیرد. «ید» به معناى «دست» وسیله اِعمال قدرت در انسان است. و به هر کارى که انسان با هر یک از اعضاء و جوارحش انجام مى‏دهد، اطلاق کار «یدى» مى‏شود مثلاً وقتى گفته مى‏شود: «هر کارى از دستت برمى‏آید، انجام بده»، منظور آن است که هر امکان عملى که در اختیار انسان قرار دارد و مى‏تواند آن را انجام دهد به کار گیرد. پس عبارت «ناصرنا بیده» به کسى گفته مى‏شود که با عمل خویش اهل بیت‏^{علیهم السلام} را یارى نماید که شامل هرگونه عملى در جهت یارى ایشان مى‏شود.

با این توضیحات مى‏توان گفت که از جهتى مهم‏ترین شکل یارى امام عصر^{علیه السلام} این است که انسان در خلق و خوى و رفتارهاى فردى و اجتماعى، هرچه بیشتر به رنگ ائمه‏^{علیهم السلام} درآید و بتواند با عمل خویش به تبلیغ دین و یارى امام زمان‏^{علیه السلام} بپردازد.

البته انجام دادن اعمال خیر ذاتاً پسندیده است ولى همین کارها اگر به قصد یارى امام زمان‏^{علیه السلام} انجام پذیرد، ارزش چندین برابر پیدا مى‏کند. مثلاً خوش رفتارى با همسایه، اگر به قصد یارى امام عصر^{علیه السلام} باشد، ثواب آن بیشتر خواهد بود. اگر به نیت کسب خوش نامى براى حضرت مهدى‏^{علیه السلام} هرگونه که مى‏توانیم به دیگران رسیدگى کنیم فضیلت بى‏شمارى به دست آورده‏ایم. اگر به قصد یارى امام عصر^{علیه السلام} «ورع و تقوا» را پیشه خود سازیم و بدین وسیله یاد و نام اماممان را بلندآوازه بکنیم، قطعاً خوشنودى ایشان را جلب کرده‏ایم و عمل ما از مصادیق یارى امام غریب محسوب خواهد شد. رعایت ورع هم به این است که انسان نسبت به حرامهاى قطعى، حریم بگیرد یعنى به شکلى حرکت کند که مطمئن باشد به حرام نمى‏افتد. و در این رابطه خود اهل بیت‏^{علیهم السلام} فرموده‏اند:

«ما را به وسیله ورع یارى کنید، زیرا کسى که با ورع، خداى عزوجل را ملاقات کند، نزد خدا براى او فرجى خواهد بود.»