اگر بدانیم، یا بهتر از آن باور کنیم که شخص بزرگواری همواره دلسوز ماست و چشم نگران و حمایت‌گر وی همیشه و در همه جا نظاره‌گر ما می‌باشد چه حالی خواهیم داشت؟ به خصوص اگر آن شخص، مهربان و دلسوز و نیز آگاه و مطّلع به تمامی مسائل و نیز مشکلات ما بوده و قادر بر رفع همه‌ی آن مشکلات و برآورنده‌ی همه‌ی نیازها و خواسته‌های مشروع‌مان باشد.

در این صورت احساس آرامش و امنیّت و تسکین قلبی به ما دست داده و با حالتی لذّت‌بخش مواجه می‌شویم. لذّتی باطنی و معنوی. لذّتی غیر قابل وصف. حال خوشی که در این دنیای وا نفسا و در این دوران پر اضطراب جایش در زندگی ما خالی است. با تجربه‌ی این حالت خوش و نیکو، نگرانی و اضطراب و ترس از وجودمان رخت بر بسته و جای خود را به اطمینان و آرامش و امید می‌دهد.

کافی است باور کنیم سرپرستی مهربان و ولیّی دلسوز در حال حاضر و همیشه و همه جا در زندگی ما موجود است.

خدای متعال آن ولیّ دلسوز را در میان ما و همراهمان قرار داده. او امام مهربان، حضرت صاحب الزمان علیه‌السّلام است. او امام زنده، بینا، دانا و تواناست. به علم الهی به همه چیز آگاه است و به قدرت الهی و به اذن خدا بر هر کاری قادر است و در عین حال بسیار بسیار شفیق. شفیق در لغت به معنای؛ مهربان و دلسوز است. بنا به فرمایش زیبا و امید بخش امام رضا علیه‌السّلام او «الوالد الشفیق»¹ است یعنی: پدر مهربان و دلسوز.

از این فراتر، امام رضا علیه‌السّلام در کلام زیبای دیگری در وصف امامان فرمودند:

«أشفق علیهم من آبائهم و امّهاتهم»²؛

امامان نسبت به مردم از پدر و مادرشان مهربان‌تر و دلسوزترند.

آری،‌ ما امام زمانی این‌گونه داریم. ولی دریغ و افسوس که او را آن‌گونه باید نشناختیم.

او ولیّ دلسوز است، که حدّی برای رأفت و رحمتش قابل تصوّر نیست. ولی ما ...

انصاف دهیم. چه قدر به یادش هستیم؟ چه قدر به او توجّه داریم؟ چه مقدار قدردان این برترین نعمت خدا بودیم؟

اینک اگر قصد کنیم، دیر نیست و مقصد نزدیک است. همین الآن آغاز نیکویی است. و چه زیباست آشتی با ولیّ دلسوزمان. آشتی با امام زمان علیه‌السّلام

سلام بر تو ای پدر شفیق

سلام بر تو «یا صاحب الزمان»

1-    اصول کافی، کتاب الحجه

2-    عیون اخبار الرضا علیه السّلام