شبی یک کشتی، اسیر امواج سهمگین دریای توفانی شد. تکان‌های شدید کشتی موجب گشت که مسافران با وحشت از خواب بیدار شوند. آن‌ها مضطرب بودند و به شدّت از توفان می‌ترسیدند. گروهی فریاد زنان به هر سو می‌دویدند و گروهی دیگر دعا می‌خواندند. در این میان دختر هشت ساله‌ی ناخدای کشتی نیز که بر اثر سر و صدا از خواب پریده بود، روی عرشه‌ی کشتی کنار مادرش دیده می‌شد. دختر کوچک در حالی‌که چشمانش را می‌مالید از مادر پرسید: «مادر، چه شده؟!»

مادرش پاسخ داد که کشتی دچار توفان سختی شده است. دختر بچّه‌ی وحشت‌زده پرسید: «مگر پدر درکابینش نیست؟» مادر جواب داد: «چرا عزیزم، پدر در کابین است».

این قسمت ماجرا شنیدنی است که دختر کوچک بی‌درنگ به تخت‌خواب خود بازگشت و پس از گذشت چند لحظه آسوده به خواب رفت. آن کشتی همچنان در کام امواج خروشان بالا و پایین می‌رفت و همه‌ی مسافران در اضطراب بودند، امّا دخترک دیگر نمی‌ترسید و آرام بود، چون مطمئن بود که پدر در کشتی و در کابین فرمان است و سکّان کشتی به دست اوست.

حال اگر بیندیشیم و باور داشته باشیم که خدای متعال سکّان کشتی هستی را به دست توانای حجّت خویش، مولایمان حضرت صاحب الزّمان علیه السّلام سپرده است و آن امام مهربان،‌ هدایت‌گر ما و مراقب و دلسوز به حال ماست دیگر طوفان حوادث و مشکلات دنیا موجب نگرانی و اضطراب ما نخواهد بود. توجّه و اعتقاد به این نکته‌ ارزشمند است که آن حضرت منصب امامت عالم را از جانب خدا عهده‌دار می‌باشند و سکّان‌دار کشتی بحر وجود بوده و همواره کنار ما و همراه ما حضور دارند گرچه با چشم ظاهر او را نبینیم. این احساس حضور و حمایت او در تلاطم طوفان غیبت، موجب آرامش و سکون و آسودگی خاطر ما در زندگی می‌باشد.

اینک بیائیم ما نیز همانند آن دختر کوچک به پدر مهربان‌مان که به مراتب از پدر و مادر مهربان‌تر است اعتماد کنیم و در سایه‌ی لطف او طعم شیرین آرامش را بیابیم. بودن با او و زندگی با یاد و محبّت او نعمتی است که از ادای شکر آن عاجز و ناتوانیم.

یا صاحب الزمان؛

چگونه شکر این نعمت گذارم                              امام مهربانی چون تو دارم

الحمد لله ربّ العالمین