« حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا »

يوسف:110

« (پيامبران به دعوت خود، و دشمنان آنها به مخالفت خود هم چنان ادامه دادند) تا آن گاه كه رسولان مأيوس شدند، و (مردم) گمان كردند كه به آنان دروغ گفته شده است در اين هنگام، يارى ما به سراغ آنها آمد.»

«محمدبن جرير طبری : فی باب وجوب معرفة القائم (علیه السلام) باسناده قال : حدَّثَنی ابی ، عن المفضل بن عمر عن ابی عبدالله  ( علیه السلام )قال: جاء رجل الی امیرالمؤمنین (علیه السلام): والله ( لايکون) ما تأملون حتی یهلک المبطلون و يضمحل الجاهلون و يأمن المتقون و قليل ما يکون حتی لايکون لاحدکم موضع قدمه و حتی تکونوا علی لناس اهون من الميتة عند صاحبها فبينا انتم کذلک اذ جاء نصر الله و الفتح و هو قول ربی عزوجل فی کتابه :  حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا »

« محمد بن جرير طبری : در کتاب مسند فاطمه 3  در باب وجوب معرفت قائم ( علیه السلام) به اسنادش از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که فرمودند: مردی به محضرامام اميرالمؤمنين (علیه السلام) شرفياب شد و از طولانی شدن دولت جور و ستم به آن جناب شکايت کرد. اميرالمؤمنين (علیه السلام) به او فرمود : به خدا سوگند آنچه آرزويش را داريد نخواهد شد تا اينکه باطل جويان هلاک شوند و جاهلان از ميان بروند ، و متّقيان – که اندک هستند – در امان گردند ، تا جائيکه احدی از شما جای پايی برای خودش نخواهد يافت ، و تا آنجا که شما در نظر مردم از مردار در چشم صاحبش نيز بی ارزشتر خواهيد شد ، همانطور که شما در آن حال هستيد ناگهان ياری خداوند و پيروزی بيايد ، و اين است فرموده ی خداوند عزوجل در کتابش :  (پيامبران به دعوت خود، و دشمنان آنها به مخالفت خود هم چنان ادامه دادند) تا آن گاه كه رسولان مأيوس شدند، و (مردم) گمان كردند كه به آنان دروغ گفته شده است در اين هنگام، يارى ما به سراغ آنها آمد.»

دلائل الامامة ، صفحه 251

«بَقِیَّه اللهِ خَیرٌ لَّکُم إِن کُنتُم مُؤمِنِینَ»

ذخیره‌ی خدا (آنچه خدا برای شما نگاه داشته است) برایتان بهتر است اگر ایمان داشته باشید.

هود/86

از امام صادق علیه السلام پرسش شد آیا به قائم علیه السلام با لقب امیرالمؤمنین سلام می‌کنند؟

فرمود: نه! آن نام نامی است که خداوند تنها علی علیه السلام را با آن نام‌گذاری کرد.

گفتم: چگونه قائم را سلام می‌کنند؟

فرمود: می‌گویند السلام علیک یا بقّیة الله.

سپس قرائت فرمود: بقیّة الله خیر لکم.

نورالثقلین 2 :390- ح190

«قالَ لَوْ أَنَّ لي‏ بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوي إِلى‏ رُكْنٍ شَديد»

«{لوط}گفت: اى كاش در برابر شما قدرتى داشتم يا تكيه‏گاه و پشتيبان محكمى در اختيار من بود.»

هود:80

«حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَسْرُورٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ 7 مَا كَانَ قَوْلُ لُوطٍ 7 لِقَوْلِهِ  «لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلى‏ رُكْنٍ شَدِيدٍ » إِلَّا تَمَنِّياً لِقُوَّةِ الْقَائِمِ 7 وَ لَا ذَكَرَ إِلَّا شِدَّةَ أَصْحَابِهِ وَ إِنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ لَيُعْطَى قُوَّةَ أَرْبَعِينَ رَجُلًا وَ إِنَّ قَلْبَهُ لَأَشَدُّ مِنْ زُبَرِ الْحَدِيدِ وَ لَوْ مَرُّوا بِجِبَالِ الْحَدِيدِ لَقَلَعُوهَا وَ لَا يَكُفُّونَ سُيُوفَهُمْ حَتَّى يَرْضَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَل.»‏

«ابو بصير گويد امام ششم فرمودند:  گفتار لوط بقومش (در سوره هود آيه 80) « اى كاش در برابر شما قدرتى داشتم يا تكيه‏گاه و پشتيبان محكمى در اختيار من بود » مقصودش جز اين نبود كه نيروى قائم 7را آرزو داشت و ركن شديد ياران او هستند. يك مرد آنها نيروى چهل مرد را دارد و دلش از كوه آهن‏ محكم‏تر است و اگر به كوه‏هاى آهن بگذرند (می توانند) آنها را ببرند و شمشيرهايشان را کنار نگذارند مگر وقتیکه خداى عز و جل راضی شده باشد.»

(كمال الدين و تمام النعمة   ج‏2 ص 673)

«وَ لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى‏ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ ما يَحْبِسُه‏»

«و اگر مجازات را تا زمان محدودى ( افراد معدودی)  از آنها به تأخير اندازيم، (از روى استهزا )مى‏گويند: چه چيز مانع آن شده است؟!»

هود:8

علیُّ بنُ اِبراهیم : قال : أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ سَيْفِ بْنِ حَسَّانَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِيهِ وَ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ عَلِيٍّ ( علیه السلام )  عَنْ عَلِيٍّ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ فِي قَوْلِهِ «وَ لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى‏ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ ما يَحْبِسُهُ » قَالَ : الْأُمَّةُ الْمَعْدُودَةُ أَصْحَابُ الْقَائِمِ الثَّلَاثُمِائَةِ وَ الْبِضْعَةَ عَشَر.

علی بن ابراهیم در تفسیرش به اسناد خود روایت می کند که از امیر المؤمنین علی ( علیه السلام ) سؤال شد درباره قول خداوند متعال « و اگر مجازات را تا زمان محدودى ( افراد معدودی)  از آنها به تأخير اندازيم، (از روى استهزا )مى‏گويند: چه چيز مانع آن شده است؟!» فرمودند: «امت معدوده ، اصحاب حضرت قائم ( علیه السلام ) می باشند آن سیصدوده و چند نفر»

تفسیر قمی ، ج1،ص323