پاسخ: نعمت امنیت یکى از مهمترین نعمت‏هاى الهى است. در میان گونه‏اى متنوع امنیت، مانند: امنیت نظامى، امنیت قضایى، امنیت اقتصادى و... بدون شک «امنیت روانى» از بالاترین درجه‏ى اهمیت برخوردار است. زیرا در صورت فقدان امنیت روانى، فرد دچار یأس فلج کننده‏اى خواهد شد که او را مستأصل مى‏سازد. بنابراین، منبع تأمین تعادل روحى و امنیت روانى افراد یک جامعه و تداوم حیات با نشاط یک امّت، ارزشمندترین سرمایه‏ى آن جامعه محسوب مى‏شود که پیجویى آرمان‏هاى امّت را امکان‏پذیر مى‏سازد.

 بر این پایه،   «منجى موعود» در پهنه‏ى جغرافیایى جهان اسلام، بلکه در گستره‏ى جهانى جبهه‏ى مستضعفان ستم دیده‏ى تاریخ، ارجمندترین سرمایه‏ى معنوى مبارزان خداجو و عدالتخواه است.

امام مهدى‏^{علیه السلام} منبع جوشان و بى‏پایان تولید انرژى روانى است که سنگربانان جبهه‏ى حق با اتصال بدان، به بازسازى و تقویت انگیره، و اراده خویش مى‏پردازند تا تداوم بخش این پایدارى نستوهانه باشند. از آن‏جا که این بُعد وجود مقدس حضرت و توجه خودآگاهانه و تفصیلى امت بدان، پیامدهاى بس مبارک و مهمى به دنبال دارد، به‏گونه‏اى که در خط مشى مبارزاتى جبهه‏ى حق، نقش کلیدى و منحصر بفردى به آن مى‏بخشد، شایسته است با ذکر مقدمه‏اى تحلیلى به شرح و بسط آن بپردازیم:

 * براساس گزاره‏هاى قرآنى، جبهه‏ى حق در طول تاریخ همواره در اقلیت بوده است و پویندگان راه باطل بیش از حق پویان و خداجویان بوده‏اند؛ خداوند مى‏فرماید:

 «تلک القُرى‏ نقصُّ علیک من أنبائها و لقد جاءتْهُم رُسُلهم بالبینات فَما کانوا لیؤمنوا بما کذَّبوا من قبلُ کذلک یطبعُ اللَّهُ على قلوب الکافرین * و ما وَجدنا لأکثر من عهدٍ و انْ وجدنا أکثرهم لفاسقین»

 این شهرهاست که برخى از خبرهاى آن را بر تو حکایت مى‏کنیم. در حقیقت، پیامبرانشان دلایل روشن بر ایشان آوردند، اما آنان به آن‏چه قبلاً تکذیب کرده بودند، [باز] ایمان نمى‏آوردند؛ این گونه خدا بر دلهاى کافران مهر مى‏زند * و در بیشتر آنان عهدى استوار نیافتیم و بیشترشان را جداً نافرمان یافتیم.

 همچنین مى‏فرماید:

 «و ما یأتیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إلّا کانوا بِهِ یستهزؤن»  «و ما أکثرُ النّاسِ و لَوْ حرصْتَ بِمُؤمنین».

 با مقایسه مفاد دو آیه‏ى شریفه‏ى پنجم سوره‏ى مبارکه‏ى قصص و یکصد و پنجم سوره‏ى مبارکه‏ى انبیاء و در نظر داشتن ذیل آیه‏ى شریفه پنجاه و ششم سوره‏ى مبارکه‏ى نور، این مطلب به روشنى فهمیده مى‏شود که صلحا و مؤمنان حقیقى همواره در طول تاریخ به‏وسیله‏ى متفرعنان هواپرست و مُترِفان مستکبرى که اهرم‏هاى اقتصادى و ابزارهاى سیاسى و نظامى را در دست دارند، به استضعاف کشیده مى‏شوند. در شرایط ناعادلانه‏ى نبرد بى‏پایان جبهه‏ى حقّ و باطل، و در وضعیت شکننده‏ى اقلیت عدّى و عُدّى حزب خداجویان، تنها عامل پایدارى بخش و استقامت را، براى اهل حق، «امید» به نصرت و وعده‏ى الهى است، همو که فرمود:

 «فإنَّ حزبَ اللَّهِ هُمُ الغالبون»

 اگر پیکارگران موحّد و ظلم ستیز، عنصر توان بخش و انرژى‏زاى «امید» را از صحنه‏ى محاسبات خود حذف کنند، انگیزه‏اى براى ادامه‏ى این جهاد مقدس نخواهند داشت. زیرا پافشارى را در مسیرى که به شکست منتهى مى‏شود، غیر عقلانى مى‏یابند.

 به راستى، چرا خداوند حکیم مى‏فرماید:

 «إنَّه لا ییأس من رَوحِ اللَّهِ إِلّا القومُ الکافرونَ»

 چون یأس و ناامیدى بزرگترین مسلخى است که ابلیس براى ذبح کردن همه‏ى حیثیت‏ها و فضیلت‏هاى انسانى، فراراه آدمى تعبیه کرده است.

 نکته حائز اهمیت این است که هر چند «بایستگى امیدوارى و اجتناى از یأس و نوامیدى» اصلى کلّى، یقینى و کاملاً روشن و قابل پذیرش است، لیکن چیزى اصیل و حقیقى و دست یافتنى باید که بتوان بدان دل بست و امید ورزید. تا متعلّق امید، امرى حقیقى و غیر موهوم نباشد، امیدى ریشه‏دار و اعتماد آفرین در دل یک فرد یا جامعه جوانه نمى‏زند و سایه‏گستر نمى‏شود. تا دریچه‏اى به‏سوى نور در شبستان تاریک جان یک امّت یافت نشود، لزوم امیدوار بودن، نور امید را به جان وى نمى‏تابد. چلچراغ امید، دهلیزهاى بى‏فروغ آن قلبى را آذین مى‏کند که گذرگاه مشعل‏دارى از تبار نور باشند؛ گذرگاه مردى که «قبسى» از «زیت مضى‏ء» و نور ذاتى وجودش را براى برافروختن شمع‏هاى چلچراغ امید، هدیه آورده باشد.

 گرماى جانبخش امید، یخ‏هاى اندام کرخت شده‏ى آن سایه‏نشینانى را ذوب خواهد کرد که در سپهر اقبالشان، آفتابى عالم تاب در پس نقاب ابرها، رخ نهان کرده باشد.

 آرمان تشکیل حکومتى عدل پرور و فضیلت گستر و تحقّق جامعه‏اى شرافت پرور و حق محور، اندیشمندان زیادى را بر آن داشته که به طراحى مدل آن شهر طلایى و مدنیت مشعشع و ایده‏آل بپردازند و جامعه‏ى بشرى را بدان بشارت دهند یا براى نیل به آن تشویق کنند:

 افلاطون نقشه‏اى «اتوپیا» را تهیه کرد.

 ابونصر فارابى تابلوى «مدینه‏ى فاضله» را ترسیم کرد.

 توماس کامپانلّا ماکت «شهر آفتاب» یا «کشور خوشیدى» را طراحى کرد.

 تاس مور «بهشت زمین» را نوید داد.

 و کارل مارکس «جامعه بى‏طبقه» را وعده‏گاه آخرین منزل تاریخ دانست.

 بارى قاطبه‏ى انسان‏ها که فطرت تکامل جو و کمال طلبشان، آنان را از وضع نامطلوب کنونى حاکم بر جوامع بشرى گریزان ساخته، به نیکشهرى مى‏اندیشند که بستر مناسبى را براى شکوفایى گرایش‏هاى عمیق فطرى آدمى و رشد فضایل ناب انسانى فراهم سازد و چنان‏که اشاره رفت برخى از متفکران براساس نظام ارزشى مورد نظرشان به توصیف آن نیز پرداخته‏اند، اما نکته‏ى در خور توجه توجه و مسئله‏ى اساسى و حیاتى این است که هیچ یک از ایشان، راهکارى عملى و تضمین شده جهت برون رفت از حالت نابسامان و مستقرّ و رسیدن به وضعیت مطلوب ارایه نکرده‏اند.

 دغدغه‏ى بنیادین در هر طرح پیشنهادى و سیاست راهبردى براى نیل به تحول و دگردیسى همه جانبه‏ى نهادهاى مدنى و ساختارِ جوامع کنونى و دستیابى به تمدّن بالنده‏ى آرمانى، «بحران ضمانت اجرایى» است. ریشه‏ى بحران اینجاست که لازمه‏ى ایجاد حکومت و جامعه‏ى قسط پرور و حق محور، برچیدن بساط ظلم‏هاى رسمى و غیر رسمى و حق‏کشى‏هاى قانونى و غیر قانونى و براندازى همه‏ى حاکمیت‏هاى جائرانه و ریشه کن کردن همه‏ى اقسان استعمار و استثمار و استخدام (با مفهومى که علامه طباطبایى‏رحمه الله از واژه اخیر اراده کرده‏اند) و استکبار است.

 این یعنى درگیر شدن با تمامى موجودیت و منافع ظالمان و قدرت پرستان و حق‏ستیزان، این یعنى نبردى تمام عیار با جبهه‏ى استکبار جهانى و ستیز با قدرت اهریمنى نظام سلطه بین‏المللى.

 همگان مى‏دانیم که در درون مجموعه‏ى عوامل طبیعى جبهه‏ى حق، عامل اجرایى ضمانت‏کننده‏ى تفوّق کامل و برترى نهایى بر جبهه‏ى باطل وجود ندارد و با خیال‏پردازى هم نمى‏توان لشکر پرعدّه و عدّه‏ى باطل را در هم کوبید.

 پس با کدام نیرو مى‏توان معادله‏ى توازن قواى کنونى را که - که به نفع جبهه‏ى باطل است - بر هم زد؟ با این وصف چگونه مى‏توان امیدى ریشه دار و توان‏بخشى در دلْ و شورى مجاهدت آفرین بر سر داشت؟

 اینجاست که مکتب اسلام - این حلقه‏ى نهایى وحى آسمانى - که دستورالعمل جامع «حیات طیبه» بوده و براساس حکمت بالغه‏ى الهى همه‏ى لوازم حیات طیبه‏ى آدمى را پیش‏بینى و فراهم کرده است، موهبت «امید» - امیدى پربرکت و سازنده، پرحرارت و گدازنده، ایمان‏زا و جهت‏بخش، آرمان‏ساز و اعتماد آفرین، شور آور و مجاهدپرور - را در سه مرحله به خیرالأمم (امت مرحومه‏ى رسول اللَّه‏صلى الله علیه وآله وسلم) ارزانى داشته است:

 الف - لزوم امید داشتن به مدد و رحمت الهى؛

 «و لا تیأسوا من روح اللَّه»

 ب - وعده‏ى وراثت و امامت صالحان و مستضعفان؛

 «و نریدُ أن نمُنَّ على الَّذین استُضعفوا فى الأرضِ و نجعلهم أئمَّة و نجعلهم الوارثین»؛

 و خواستیم بر مستضعفان منت نهیم و آنان را پیشوایان مردم گردانیم و ایشان را وارث زمین کنیم.

 و نیز:

 «و لقد کتبنا فى الزَّبُور من بعدِ الذِّکر أنَّ الارضَ یرِثُها عبادىَ الصّالحون»؛

 و بى‏تردید در زبور پس از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایسته‏ى ما به ارث خواهند برد.

 ج - تأمین ضمانت اجرایى وعده‏ى فوق با ظهور منجى آخرالزّمان، مهدى موعودعلیه السلام و تشکیل آرمانشهر آسمانى «دولت کریمه» به دست حضرتش؛

 «بقیت اللَّهِ خیرٌ لکم ان کنتم مؤمنین»

 اگر باور داشته باشید، ذخیره‏ى الهى براى شما [از هرکس و هر چیز دیگر] بهتر است.

 «و انّه لعلمُ للساعةِ فلا تمتردَّ بها و اتَّبعونِ هذا صراطٌ مستقیم»

 بى‏تردید او (حضرت بقیةاللَّه) نشانه‏اى بر (فهم) رستاخیز است، پس زنهار در آن تردید مکن و از من پیروى کنید که این است راه مستقیم.

 آرى! امام مهدى «ارواحنا لتراب مقدمه فداه» عامل اجراى وعده‏ى الهى است، او که پیروزى‏اش را خود خداوند سبحان ضمانت کرده است. در زیارت آل یاسین - توقیعى از ناحیه‏ى مقدسه که براى جناب حمیرى فرستاده شده - خطاب به ساحت مقدّس ولى اللَّه الاعظم (عج) عرضه مى‏داریم:

 «السّلام علیک یا خلیفةَ اللَّهِ و ناصِرَ حقِّه... السّلام علیک یا حجّة اللَّهِ و دلیلَ إرادتِه... السّلام علیک یا بقیة اللَّهِ فِى أرضِه، السّلام علیک یا میثاق اللَّهِ الّذى أخذه و وکدَه، السّلام علیک یا وعْدَ اللَّهِ الّذى ضمنه...»

 همچنانکه ملاحظهمى شود در پایان فراز نقل شده‏ى فوق، عرضه مى‏داریم: سلام بر تو اى وعده‏ى تضمین شده‏ى الهى. از امام جواد^{علیه السلام} روایت شده که فرمود:

 «القائم من المیعاد و اللَّهُ لا یخلف المیعاد»

 منجى موعود، وعده‏ى الهى است و خداوند خلف وعده نمى‏کند.

 موالات و عشق ورزیدن به مهدى و سر نهادن به فرمان او، میثاقى است مستحکم که خداى سبحان در پگاه ازل در عالم ذرّ از همه‏ى بنى‏آدم گرفته، و آنرا مؤکد ساخته است.

 بارى آن مِهر خوش منظر، پدر حیدر، امام منتظر، دست مشیت قاهره‏ى الهى است که از آستین غیب برون خواهد شد و با انحناى دم ذوالفقارش، قامت خمیده‏ى عدالت را راست خواهد کرد و چون آذرخش قهر از آسمان غضب حضرت ذوالجلال بر سر باطل پیشه‏گان و مستکبران حق ستیز فرود خواهد آمد و زمین را از لوث وجودشان پاک خواهد کرد.