از مناصب الهى و شئون ولایى امام عصر^{علیه السلام} پناه دادن درماندگان و فریادرسى بیچارگان است. در زیارتى که سیدبن طاووس نقل کرده، خطاب به آن حضرت مى‏خوانیم:

«سَلامُ اللَّهِ و بَرَکاتُهُ و تَحِیاتُهُ و صَلَواتُهُ على مَولاىَ صاحِبِ الزَّمانِ و صاحِبِ الضِّیاءِ وَ النّور... وَ الْکهْف و العَضُد».

یکى از القاب آن بزرگوار «کهف» است. کهف به معناى پناهگاه است. او، ملجأ هر دردمند و پناهگاه هر گرفتارى است که به حضرتش پناه آورد و به آستانش دست نیاز برآورد.

در همان زیارت آمده است:

السَّلامُ عَلى‏ مُفرّجِ الکرُبات

سلام بر گشاینده‏ى سختى‏ها و دشوارى‏ها.

در دعاى بعد از نماز زیارت آن حضرت نیز چنین عرضه مى‏داریم:

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى‏ حُجَّتِک فی أرضِک... و مفرّج الکرب و مُزیل الهمّ و کاشِفَ البَلوى؛

پروردگارا! درود و رحمت فرست بر حجّتت در زمینت... که گشاینده‏ى رنج و مشقّت و برطرف کننده‏ى اندوه و غم و دافع بلیات است.

یکى دیگر از القاب حضرت مهدى‏^{علیه السلام} «غوث» و «غیاث (فریادرس)» است. در زیارت آل یاسین مى‏گوییم:

السَّلامُ عَلَیک اَیهَا العَلَمُ المَنْصُوبُ و العِلمُ المَصبُوبُ وَ الغَوثُ وَ الرَّحمةُ الواسِعَة

سلام بر شما اى پرچم برافراشته شده و اى دانش سرشار (ریخته شده) و اى فریادرس و رحمت گسترده.

آرى، او «کهف» و پناهگاه است، «غوث» و فریادرس است، «مفرّج الکرب» و گشاینده‏ى رنج است و «مزیل الهم» و زداینده‏ى غم است، «کاشف البلوى» و برطرف کننده‏ى بلا است.