فلسفه مى‏گوید: براى هر چیزى علّتى است. پس هر معلولى تا علّتش نیاید موجود نمى‏شود و هر چیزى که موجود شد براى عدمش نیز علّتى لازم است. بنابراین همان طور که براى ایجاد چیزى دلیل و علّتى باید باشد، متقابلاً براى معدوم شدن هر چیزى هم باید دلیلى باشد و اگر دلیلى نبود آن علّت اوّلیه تأثیر خودش را ادامه مى‏دهد. پس هرچه موجود باشد با علّت است و هرچه هم معدوم شود باید علّت داشته باشد. طبق این نظر کسى که مدّعى مرگ یک شخص است باید دلیل بیاورد. اگر وجود امام زمان‏^{علیه السلام} اثبات شد، در این صورت اعلام کننده مرگ او باید اقامه دلیل کند و اگر دلیلى بر مرگ نبود، در این صورت باید ادامه وجود او را قبول نمود.

براى توضیح بیشتر به این مثال توجه کنید: مثلاً در یک روز در یک زایشگاه پنجاه کودک متولّد مى‏شوند با دیدن این بچّه‏ها این سؤال براى ما مطرح مى‏شود که: این بچّه‏ها چقدر عمر خواهند کرد؟ در جواب این سؤال باید گفت: اگر آن‏چه براى ادامه حیات لازم دارند به آنها بدهیم و اگر آن‏چه را که مانع ادامه حیات مى‏شود از آنها دور کنیم، در این صورت دلیلى بر معدوم شدنشان نخواهیم داشت چون موجود شده‏اند. بعد از ده روز دو کودک مى‏میرند و در این‏جا این سؤال مطرح مى‏شود که آن دو کودک چرا مردند؟ و بر مبناى همین حقیقتِ عُرفى است که همیشه از مرگ اشخاص سؤال مى‏کنیم نه از ادامه حیات آنها.