1 - حضرت ادریس: ایشان، پس از جریانى که میان ایشان و جبّاران زمان به وقوع پیوست، به مدّت بیست سال غایب بودند و پس از آن ظاهر گشتند و به پیروان خود نوید فرج و قیام قائم از فرزندان خود، یعنى حضرت نوح را دادند و سپس از نظرها غایب شدند. خداوند، او را به آسمان برده و پیروان او، قرن‏ها و نسل‏ها پیوسته، منتظر قیام نوح بودند، تا این که حضرت نوح ظاهر گردید.

 2 - حضرت نوح: ایشان نیز تا سن چهارصد و شصت سالگى، یعنى پیش از بعثت غیبت در او محقّق بود.

 3 - حضرت صالح: ایشان نیز برهه‏اى از زمان، از قوم خود غایب گردید و هنگامى که بازگشت، او را نشناختند و مردم، به سه گروه منکر و شاک و اهل یقین تقسیم شدند.

 4 - حضرت ابراهیم‏ علیه السلام: مرحوم صدوق مى‏فرماید، غیبت حضرت ابراهیم، شبیه به غیبت حضرت مهدى‏علیه السلام است، بلکه از آن هم شگفت‏انگیزتر است. ایشان از هنگام انعقاد نطفه تا زمانى که مأمور به تبلیغ شد، در مخفى گاه بود. و پس از آن، دو غیبت دیگر هم داشت.

 بار سوم، ایشان به تنهایى در بلاد سیر و  سیاحت مى‏کرد.

 5 - حضرت یوسف: مدّت غیبت ایشان بیست سال بود. سه روز در چاه و چند سال در زندان و باقى آن را در پادشاهى گذراند.

 6 - حضرت موسى‏ علیه السلام: به مدّت بیست و هشت سال از قوم خود ناپدید شد و پس از آن‏که او را شناختند باز هم به مدّت پنجاه و اندى سال غایب گردید.

 7 - حضرت شعیب: مدّت مدیدى از قوم خود غایب شد و سپس برگشت.

 8 - حضرت اسماعیل صادق الوعد: به مدت یک سال از قوم خود غایب شد.

 9 - حضرت الیاس: مدّت هفت سال از قوم خود غایب و در بیابان‏ها متوارى بود.

 10 - حضرت سلیمان: مدّتى طولانى از قوم خود غایب بود.

 11 - حضرت دانیال: مدّت نود سال از قوم خود ناپدید و در دست بخت النصر اسیر بود.

 12 و 13 - حضرت لوط و عزیر نیز غیبت‏هایى داشته‏اند.

 14 - حضرت عیسى: ایشان غیبت‏هاى متعدّدى داشتند که در بلاد به سیاحت مى‏پرداخت. و قوم او، از وى خبرى نداشتند. یک بار غیبت ایشان، در مصر و شام، دوازده سال طول کشید. مجموع غیبت‏هاى ایشان را تا دویست و پنجاه سال هم گفته‏اند.(48)